«Α ΜΠΕ ΜΠΑ ΜΠΛΟΜ, ΤΟΥ ΚΕΙΘΕ ΜΠΛΟΝ»! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ (γλωσσική) ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΣ;

Ἡ διαχρονικότητα τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ἀδιαμφισβήτητη καὶ αὐταπόδεικτη!

.            Μικροὶ εἴχαμε παίξει τὸ γνωστὸ παιδικὸ παιχνίδι : δύο ὁμάδες ἀντιπαρατιθέμενες, ἐναλλὰξ νὰ ἐφορμοῦν ἡ μία τῆς ἄλλης ψελλίζοντας ἀκαταλαβίστικα λόγια, ποὺ ὅλοι νομίζαμε ἀποκυήματα παιδικῆς φαντασίας καὶ κουταμάρας (μετέπειτα πῆρε τὴν μορφή: «ἔλα νὰ τὰ βγάλουμε») «Ἄ μπέ μπὰ μπλόν, τοῦ κεῖθε μπλόν, ἄ μπέ μπὰ μπλόν, τοῦ κεῖθε μπλόν, μπλὴν-μπλόν!»

.            Τί σημαίνουν αὐτά; Μὰ , τί ἄλλο, ἀκαταλαβίστικες παιδικὲς κουταμάρες, θὰ εἰπεῖ κάποιος. Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι.

.            Ἀτυχῶς, ἡ Ἑλληνική, ἐδέχθη πλεῖστες ὅσες προσβολὲς ἀπὸ ἐξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ἄ., που δὲν κατανοοῦσαν τὴν ἑλληνικὴ -οὔτε κἂν εἶχαν τὴν φωνητικὴ ἀνατομία ποὺ θὰ τοὺς ἐπέτρεπε σωστὲς ἐκφωνήσεις φωνηέντων – ἐμιμοῦντο τὶς φράσεις, παραφράζοντάς τες συχνότατα, καὶ ἔτσι διεστραμμένα καὶ παραμορφωμένα, ἔφθασαν μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, ὥστε πλέον νὰ μὴ ἀναγνωρίζονται.

.            Κατ’αὐτὸν τὸν τρόπο, εἰσήχθησαν εἰς τὴν Ἑλληνικὴ ὅροι, λέξεις καὶ φράσεις, ὡς μέσα ἀπὸ παραμορφωτικὸ κάτοπτρο εἴδωλα, καθιστάμενα ἀγνώριστα στὸν ἁπλὸ κόσμο.

.            Ἂς ἐπανέλθουμε στὸ πιὸ πάνω. Ἡ ὅλη στιχομυθία προήρχετο ἀπὸ παιδικὸ παιχνίδι ποὺ ἔπαιζαν οἱ Ἀθηναῖοι Παῖδες (καὶ οὐ μόνον), καὶ ταυτοχρόνως ἐγυμνάζοντο στὰ μετέπειτα ἀληθινὰ πολεμικὰ παιχνίδια. Πράγμα ἀπολύτως φυσικό, ἀφοῦ πάντοτε ὁ Ἀθηναῖος Πολίτης ἐτύγχανε καὶ Ὁπλίτης!  (παίζοντας καὶ μὲ τὰ γράμματα, προκύπτουν συνδεόμενες ἔννοιες: Πολίτης – Ὁπλίτης)

.            Τί ἔλεγαν λοιπὸν οἱ ἀντιπαρατιθέμενες παιδικὲς ὁμάδες, ποὺ τόσον παραφράσθηκε ἀπὸ τοὺς μεταγενέστερους; Ἰδοὺ ἡ ἀπόδοση: «Ἀπεμπολών, τοῦ κεῖθεν ἐμβολών !!!…» (ἐπαλαμβανόμενα μὲ ρυθμό, ἐναλλὰξ ἀπὸ τὴν δῆθεν ἐπιτιθέμενη ὁμάδα) Τί σήμαιναν ταῦτα; Μὰ ἁπλὰ ἑλληνικὰ εἶναι! «Σὲ ἀπεμπολῶ, σὲ ἀπωθῶ, σὲ σπρώχνω, πέραν (ἐκεῖθεν) ἐμβολών σε (βλ. ἔμβολο) μὲ τὸ δόρυ μου, μὲ τὸ ἀκόντιό μου»!!!

ΠΗΓΗ:christianvivliografia.wordpress.com